ျမန္မာနိုင္ငံသို႕ ခ်င္းလူမ်ဳိးမ်ားပ်ံ႕နံ႕ေနထိုင္ပံု

0

ဆလိုင္း ခ်င္းျဖဴ (ပလက္၀)

ယေန႕ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ တိုင္းရင္းသား အမ်ဳိးသား (၈) မ်ဳိးႏွင့္ မ်ဳိးႏြယ္စု စုစုေပါင္း (၁၃၅) ရိွသည္ဟု သာမန္အားျဖင့္ မွတ္ယူရ မည္ျဖစ္ေသာ္ လည္း၊ အေသးစိပ္တြင္မူ ထိုထက္မက အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေတြ႕ရိွႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ခ်င္းလူမ်ဳိး မ်ဳိးႏြယ္စု မ်ားကို လည္း ( ၅၃ ) ဟုဆိုင္ရာမွ ေဖာ္ျပထားေသာ္လည္း၊ ထိုထက္မက ရိွနိုင္မည္ျဖစ္သည္။

ဤအေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္၍၊ စာေရးသူအေနျဖင့္ ေဆြးေႏြးခ်က္ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ယမန္ႏွစ္၊ ဧျပီလထုတ္ ခ်င္းအမ်ဳိးသား ေရးရာစာေစာင္တြင္ ေရးသားခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ ၄င္းကိုမျပန္လွန္ေတာ့ဘဲ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ အရပ္ရပ္သို႕ ခ်င္းလူမ်ဳိးမ်ား ပ်ံ႕ႏံွ႕ေနထိုင္ပံုကို လက္လွမ္းမီသမွ်တင္ျပသြားပါမည္။ ခြ်င္းခ်က္တစ္ခုမွာ၊ သုေတသီမ်ား၏အယူအဆခ်င္း မတူညီၾကသည္ကို စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား သိျပီးျဖစ္၍၊ စာေရးသူ၏ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားအေပၚ ေ၀ဖန္စရာ အနည္းႏွင့္အမ်ားေတြ႕ရိွရမည္သာ။ ဥပမာ၊ ပါေမာကၡ ဂီ်၊ အိပ္ခ် လုစ္ ႏွင့္ အက္ဖ္ ေက၊ ေလမန္တို႕အေနျဖင့္ ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႕အား ျမန္မာႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္းမွ ခ်င္းတြင္းျဖစ္အတိုင္း ဆန္တက္ျပီး၊ အေနာက္ဖက္ေတာင္တန္းသို႕ တက္ေရာက္အေျခခ် ၾကမည္ဟု ယူဆၾကသည္။

သို႕ရာတြင္၊ ၄င္းအဆိုအားလက္ခံရန္ မလြယ္ကူလွေခ်။ အေၾကာင္းမွာ၊ ဆာ၊ ေအ၊ မကၠင္ဇီ၏ ‘North-East Frontier of India’ စာမ်က္နွာ ၈၁-တြင္ ‘ဟူးေကာင္းလြင္ျပင္အထက္တြင္ ခ်င္းရြာေဟာင္းေနရာရိွေၾကာင္း’ကိုလည္းေကာင္း၊ G.E.Fryer ၏ On the Khyeng People of Sandoway, Arakan J.A.S.B.,1875,Part I ေဆာင္းပါးပါသံတဲြခရိုင္ရိွ ခ်င္းမ်ား က‘ခ်င္းတြင္းျမစ္အတိုင္းစုန္ဆင္းလာၾကေၾကာင္း’အဆိုကိုေထာက္၍လည္းေကာင္း၊ ေျမာက္ျမားစြာေသာ အခ်က္အလက္မ်ား အရ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူၾကီးသူမမ်ား၏ ႏႈတ္သမိုင္းမ်ားအရလည္းေကာင္း၊ ေျမာက္ဖက္ ဆြမၼရာေတာင္ တန္းမွေတာင္ဖက္ နဂေရအငူအနီးထိ၊ အေရွ႕ဖက္ ပဲခူးရိုးမမွ အေနာက္ဖက္ ဘဂၤလား ပင္လယ္ကမ္းေျခအထိ လွည့္လည္ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ၾက ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားရိွေန၍၊ ထိုအဆိုအမိန့္မ်ားကိုသာ လက္ခံစရာအျဖစ္ မွတ္ယူရပါမည္။

၁၉၃၁-သန္းေခါင္စာရင္းထုတ္ျပန္ခ်က္အရ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမျပန္႕ေဒသရိွ ခ်င္းလူဦးေရကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြ႕ရိွပါ သည္။

၁။ သရက္ခရိုင္-          ၂၂,၈၀၃

၂။ မင္းဘူးခရိုင္-         ၂၀,၉၆၁

၃။ မေကြးခရိုင္-          ၂,၃၄၈ ( အဓိက နတ္ေမာက္ခရိုင္မပါ )

၄။ ပခုကၠူခရိုင္-         ၂၂,၁၄၉

၅။ ျပည္ခရိုင္-           ၁၃,၉၅၁ (အဓိက ပဲခူးခရိုင္ နွင့္ ေတာင္ငူခရိုင္မပါ )

၆။ စစ္ေတြခရိုင္-       ၂၉,၅၁၅

၇။ ေက်ာက္ျဖူခရိုင္-   ၁၇,၉၃၅

၈။ သံတဲြခရိုင္-           ၈,၄၂၅

စုစုေပါင္း               ၁၃၈,၀၈၇

 

အထက္ပါစာရင္းတြင္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကြ်န္းေပၚရိွခ်င္းမ်ား၊ ပခုကၠဴေတာင္တန္းရိွခ်င္းမ်ား၊ ရခိုင္ေတာင္တန္းရိွခ်င္းမ်ား၊ ခ်င္းေတာင္ တန္းႏွင့္ အထက္ခ်င္းတြင္းခရိုင္ရိွခ်င္းမ်ားစာရင္း မပါရိွပါ။ ထိုစဥ္က

ခ်င္းေတာင္တန္းတြင္                       ၈၅,၄၈၈၊

ရခိုင္ေတာင္တန္းတြင္                      ၂၀,၆၈၂၊

ေယာတြင္း ( ပခုကၠဴေတာင္တန္း ) တြင္    ၁၈,၁၀၀၊

အထက္ခ်င္းတြင္းခရိုင္တြင္                 ၁၆,၀၈၈

စုစုေပါင္း ၁၄၀,၃၅၈

မွ်ရိွေနနွင့္ျပီးျဖစ္သည္။ ထို႕ျပင္

ပဲခူးခရိုင္တြင္                            ၂၇,၅၄၉ နွင့္

ေတာင္ငူခရိုင္တြင္                      ၂၇,၄၄၃၊

မႏၱေလး ခရိုင္တြင္                      ၆,၃၃၆၊

ရမည္းသင္းခရိုင္တြင္                   ၇,၄၇၄၊

ေက်ာက္ဆည္ခရိုင္တြင္                ၅,၆၄၉၊

ပုသိမ္ခရိုင္                               ၂,၉၉၀၊

ဖ်ာပံု                                      ၂၇,၇၄၅၊

မအူပင္                                   ၂၄,၅၅၅၊

သာ၀တီခရိုင္                            ၉,၈၀၀၊

ဟသၤာတ ခရိုင္                         ၃၁,၈၆၉၊

ေျမာင္းျမခရိုင္                           ၁၁,၈၀၄၊

ေရႊေလာင္း-ပန္းတေနာ္ခရိုင္          ၉,၈၈၉

စုစုေပါင္း                              ၁၉၄,၁၄၃

ဤမွ်ေသာ စာရင္းကိုလည္း အထက္ပါ ၁၉၃၁-သန္းေခါင္စာရင္းအစီရင္ခံစာတြင္ မေတြ႕ရပါ။ အထက္ပါခ်င္း လူဦးေရစာရင္း ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို ျပန္ေပါင္းလိုက္လွ်င္ ၄၇၂,၅၈၈ ရိွေနသည္ကို ေတြ႕ရပါမည္။ သို႕ပင္ျဖစ္ေစ၊ ၁၉၃၁-မွသည္ ၂၀၁၄-ခုႏွစ္ထိ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀-နီးပါးကာလတြင္ အနည္းဆံုး ခ်င္းလူဦးေရသည္ ၁၀-ဆထက္မနည္း တိုးပြါးမည္သာျဖစ္၍၊ ယခုအခိ်န္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတ၀ွမ္းလံုးရိွခ်င္း လူဦးေရသည္ ၄၇,၂၅, ၈၈၀ ထက္မနည္း၊ ၅-သန္းမွ်ရိွႏိုင္ျပီျဖစ္သည္။

၁၉၃၁-ခုႏွစ္သည္ ျမန္မာျပည္အား ျဗိတိသွ်-အိႏၵိယမွ မခဲြထုတ္မီကာလျဖစ္ျပီး၊ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းေသာ ေခ်ာင္က်သည့္ ေဒသအမ်ားအျပားရိွေနေသးရာ၊ စာရင္းမေကာက္ရသည့္ေနရာမ်ားမွ ခ်င္းလူဦးေရမ်ားလည္း က်န္ရစ္မည္ျဖစ္သည္။ ၄င္းေဒသ မ်ားမွ စာရင္းမေကာက္လိုက္ရသည့္ခ်င္းမ်ားကို ထိုစဥ္ကာလခန့္မွန္းေျခအရ၊ အနည္းဆံုး ၃၀,၀၀၀-ခန္႕ရိွနိုင္မည္ျဖစ္သည္။ သို႕ျဖစ္လွ်င္ ခ်င္းတို႕သည္ ၁၉၃၀-ကာလတြင္ ၅၀၀,၀၀၀-ထက္ မနည္းႏိုင္ေပ။ ယခုတြင္ ၅-သန္းထက္မနည္း ရိွေခ်ေတာ့ မည္ျဖစ္သည္။

ထို႕ျပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတ၀ွမ္းလံုးရိွခ်င္းမ်ားအနက္ လူသိနည္းေသာ ေဆြမ်ဳိးစုအခ်ဳိ႕ကို တင္ျပသြားပါမည္။

ခ်င္းျပည္နယ္ ဟာခါးခရိုင္နွင့္ မတူပီ၊ ပလက္၀၊ မင္းတပ္နယ္တို႕ထိစပ္ရာေဒသတြင္ ေ၀ေလာင္း၊ တမန္း၊ ဇိုလမ္ႏိုင္၊ မရာ၊ တေအာ/တအို႕၊ ပြါလ္နမ္ ( ခူမီးအေခၚ ေပၚမ္ေနာင္၊ ေခါင္တူ၊ ေခါင္စို၊ အႏူး၊ မယာ၊ ဆီတူး၊ ၀ါေကာင္း၊ လိုင္ဇို၊ ခမင္း/ခမန္း၊ က်င္ေဒြး၊ စသည္မ်ားလည္းရိွပါေသးသည္။

ပခုကၠဴေတာင္တန္းတြင္ ခ်င္းပုတ္၊ ခ်င္းပုန္း၊ ခ်င္းမဲ၊ ယင္ဒူး၊ ေတာင္သား၊

ခ်င္းျပည္နယ္ႏွင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားရိွခ်င္းမ်ား။ ။ ေကာက္ကဒန္း၊ ပို၊ မံုယင္၊ ကို၊ ကယင္ / က်င္၊ စစ္တူ၊ လိုင္ဒူ၊ မတု၊ ခမိ၊ တဖန္ေျမျပန္႕ေန အရိႈခ်င္းမ်ားအေျခအေနကိုတင္ျပပါဦးမည္။ အရိႈခ်င္းအားေဆြမို်း စု ၃၆၊ ေျပာဆိုသံုးစဲြေသာ ေဒသိယ ဘာသာ စကားကဲြအုပ္စု ၄-ခုရိွရာ၊ ၄င္းတို႕မွာ ေကာင္းတူ၊ စြန္းတူ၊ လိုင္းတူ၊ စိုင္ေဘာင္ ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ၄င္းတို႕ေနထိုင္ရာေဒသိယ ဘာသာကဲြ အသီးသီးတို႕ေနထိုင္ရာေဒသတို႕မွာ-ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္ပါသည္။

၁။ ေကာင္းတူတို့သည္ မင္းဘူးခရိုင္ ေစတုတၱရာ၊ ငဖဲ၊ မင္းတုန္း၊ မင္းဘူး၊ မင္းလွ၊ မေကြး၊ ျမင္းျခံ၊ ႏြားထိုးၾကီး၊ ေရနံေခ်ာင္း၊ ေရနံခ်တ္၊ ပခုကၠဴ၊ စလင္း စသည္မ်ား။

၂။ စြန္းတူတို႕မွာ ေျမပံု၊ အမ္း၊ မင္းျပား၊ ေတာင္ကုတ္၊ ဂြ၊ ကိ်န္တလီ၊ စစ္ေတြ၊ ေပါက္ေတာ၊ မႏၱေလး၊ ေက်ာက္ဆည္၊ ရမည္းသင္း၊ နတ္ေမာက္၊ မိတၳိလာ၊ ျမင္းျခံ၊ လယ္ေ၀း စသည္မ်ား။

၃။ လိုင္းတူမ်ားမွာ ရမ္းျဗဲ၊ မာန္ေအာင္၊ ကိ်န္တလီ၊ ေလးမ်က္ႏွာ၊ ေတာင္ကုတ္၊ ျမန္ေအာင္၊ ဟသၤာတ၊ ပုသိမ္၊ ပန္းတေနာ္၊ မအူပင္၊ ဖ်ာပံု၊ ဘိုကေလး၊ တိုက္ၾကီး၊ ေမွာ္ဘီ၊ ရန္ကုန္ စသည္မ်ား။

၄။ စိုင္ေဘာင္မ်ားမွာ ဂြ၊ သံတဲြ၊ ေက်ာက္ျဖူ၊ ေအာင္လံ ( အာလံ )၊ သရက္၊ ေတာင္တြင္းၾကီး၊ ျပည္၊ ၾကံခင္း၊ ပန္းေတာင္း၊ ပ်ဥ္းမနား၊ လယ္ေ၀း၊ ေတာင္ငူ၊ ရန္ကုန္ စသည္မ်ား။

အထက္ပါစာရင္းမ်ားႏွင့္ လူဦးေရစာရင္းကိန္းဂဏန္းသည္ တိက်မွန္ကန္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ပါ၊ ခန္႕မွန္းေျခမ်ားသာျဖစ္ႏိုင္သည္။ လက္လွမ္းမီရာ စာရြက္စာတမ္းမ်ား၊ ေလ့လာေရးမွတ္တမ္းမ်ား၊ စာနယ္ဇင္းမ်ားမွ တကူးတက ေလ့လာစုေဆာင္းရာမွ ေကာက္ႏႈတ္ တင္ျပခ်က္မ်ားသာျဖစ္သည္။ ၂၀၁၄-ခုႏွစ္သန္း ေခါင္စာရင္းထုတ္ျပန္ခ်က္တြင္ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းေဒသၾကီးအသီးသီးမွ လူဦးေရ စာရင္းမ်ားကိုသာ ထုတ္ျပန္ေပးျပီး၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုၾကီးမ်ား၏ လူဦးေရစာရင္းကို ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမွ မထုတ္ျပန္၀ံ့ခဲ့သည္ကို စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား ရိပ္မိျပီးျဖစ္ပါလိမ္မည္။

ငါတို႕က ခ်င္းမဟုတ္၊ ကူကီး၊ ခူမီး၊ ဇိုမီး၊ မီဇိုး၊ ျမိဳ၊ နာဂ စသည္ျဖင့္၀ိ၀ါဒမကဲြသင့္ျပီ။ ခ်င္းလူမ်ဳိး တစ္မ်ဳိးတည္းသာရိွသည္ကို တေသြးတသံတည္းျဖင့္ လက္ခံ၊ ခံယူသင့္ၾကေပျပီ။ သို႕ဆိုလွ်င္ သူတပါး၏ေလးစား၊ ခန္႕ညားရိုေသမႈကိုလည္းခံရမည္၊ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပါယ္တြင္လည္း ပိုမိုအေရးပါတြင္က်ယ္လာႏိုင္မည္ျဖစ္ေပသည္။ လူ႕သဘာ၀အရ၊ အရည္အခ်င္းထက္ အေရအတြက္ကို ေရွ႕တန္းတင္တတ္ၾကစျမဲျဖစ္၍၊ ခ်င္းလူဦးေရကို တိက်စြာ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ဖို႕၊ စစ္တမ္းေကာက္ယူရန္အခိ်န္တန္ေနျပီျဖစ္သည္။ လူမႈအဖဲြ႕အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအစည္းအရံုးမ်ား၊ ဘာသာေရးႏွင့္သာသနာျပဳ အဖဲြ႕အစည္းမ်ားအသီးသီးမွ ပါ၀င္ျပီး၊ ေဖာ္ေဆာင္ မည္ဆိုလွ်င္၊ ပိုမိုခရီးေရာက္ႏိုင္ေပလိမ္မည္ျဖစ္သည္။

စာေရးသူေလ့လာမွတ္သားခဲ့ဖူးသည့္ မွတ္တမ္းတစ္ခုတြင္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျမန္မာက ၂၀%၊ ရွမ္းက ၁၀%၊ ကရင္က ၁၀%၊ ရခိုင္က ၅%၊ မြန္က ၂%၊ ခ်င္းက ၁% ဟုေဖာ္ျပထားသည္ကိုေတြ႕ခဲဖူးသည္။ မၾကာေသးမီက ႏိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီး မင္းေအာင္လိႈင္၏မိန္႕ခြန္းတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားေဒသအသီးသီး၌ ျမန္မာဦးေရကလႊမ္းမိုးေနေၾကာင္းပါရိွေနရာ၊ စာေရးသူအေနျဖင့္၊ တဖက္ေစာင္းနင္းက်လွသည္ဟု ခံစားမိသည္။ အဆိုပါမိန္႕ခြန္းသည္ လူမ်ဳိးၾကီး၀ါဒကို အျမဲထာ၀ရ ၾကိဳးကိုင္ သြားမည့္ နိမိတ္ဗ်ာဒိတ္ပင္ျဖစ္ေခ်ျပီ။ သို႕ဆိုလွ်င္ ‘ဗမာေတာင္ေပၚေရာက္၊ ခ်င္းျမစ္ေရေသာက္’ ဟူေသာတေဘာင္အတိုင္း ခ်င္းတို႕သည္ မိမိတို႕ေမြးရပ္ေဒသကိုစြန္႕ခြါျပီး၊ သူတပါးတို႕၏ ၀ါးျမိဳျခင္းခံရန္ျမစ္ကမ္းနားရိွရာ ေအာက္ေျမေအာက္ရပ္၊ ေျမျပန္႕ ေဒသမ်ားသို႕ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ၾကေတာ့မည္ေလာ။

ထိုအခါ၌မူ၊ ခ်င္းေတာင္၊ ခ်င္းျပည္နယ္ဟူသည္ စာတြင္သာထင္က်န္ရစ္ျပီး၊ ခ်င္းလူမ်ဳိးကိုကား ေတြ႕ရေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ၊ ‘ခ်င္းကကုန္ၾကမ္း၊ ဗမာကကုန္ေခ်ာ’ ဟူေသာ ျပင္သစ္စာေရးဆရာ V.C. Scott O’Connor ၏သံုးသပ္ခ်က္စကားသည္ အမွန္ဧကန္ျဖစ္လာေပေတာ့မည္။

Sources:

  1. Census of India, 1931 XI, Part.I A Report by I. J. Bennison by Capt. J. H. Green
  2. A note on the Indigenous Races of Burma ( Rangoon, Government Printing Press, 1931), 198
  3. The Silken East by V. C. Scott O’Connor
Share.

About Author

Leave A Reply

*

code